septic onder druk

De meeste woningen op het platte land van Frankrijk zijn niet aangesloten op het riool. Zij hebben een septic-tank. Omdat het afvalwater uit woningen steeds agressiever wordt, en daardoor een behoorlijke grondvervuiling plaatsvindt, heeft de Franse overheid bedacht om alle woningen in het land te controleren op de staat van de septic. Als deze dan afgekeurd wordt, heeft de bewoner 4 jaar de tijd om een fosse-septic aan te leggen. Aanrechtwater, vaatwasser, wasmachine en douchewater komen terecht in een vetopvanger. De schadelijke bestanddelen bezinken, en voorts wordt het water doorgesluisd naar de fosse. Wc heerlijkheden gaan direct naar de septic.

In de septic doen bacteriën hun werk. Het vloeibare residu loopt de fosse uit en komt in de geperforeerde pijpen van het vloeiveld. Al met al een gecompliceerde en dure installatie.

Om te voorkomen dat wij later tegen een afkeuring aanlopen, hebben wij onze buurman, wiens werk dat is, gevraagd de fosse-septic voor ons te realiseren. Hij zou dit voor begin juli gedaan willen hebben. Helaas kregen wij bericht dat het weer in Ménessaire, net als bij ons, zo bar slecht is, dat hij niet met gravers ons land op kan. Zodra dit wel kan zou hij ons foto's van de werkzaamheden sturen. Ik zal ze dan, ter informatie op het blog zetten.

Op de fles, aan de fles..

Al eerder maakten we hier in Nederland twee grote houten tafels en 4 lange houten banken om na gedane arbeid lekker buiten te kunnen zitten en van uitzicht, wijn en stokbrood te kunnen genieten.
Op Zeelandnet, de Zeeuwse Marktplaats, stond een aanbieding van terrasstoelen en tafels. Een ijssalon in Vlissingen ging op de fles. Prachtige, lekker zittende stoelen die je gewoon buiten kan laten staan. Ik kocht 12 stoelen en drie tafels voor €100,00.
Het terras is open, misschien een salon du thé? Ruimte genoeg. Ook kunnen ze later in de cave. Gezellige avonden met muziek, al dan niet live. Campinggasten verwennen op het terras.
En zo mijmer je maar voort.

Langdradig

Het gesleep met natuursteen was niet voor niets. De geïsoleerde vloer van jaccoboard lag er al een poosje voor klaar. Heel veel meters draden gaan er voor zorgen dat de voeten, tijdens douchen in de winter, niet aan de vloer vastvriezen.

Na de woonkamer en keuken nu dus ook in de badkamer een luxe vloerverwarming. Een heel gesjouw om de tegels boven te krijgen. Zoveel kilo's. Maar nu het allemaal op z'n plek ligt mag de vloer er zijn. Ik kan niet wachten tot de nooddouche gesloopt kan worden en wij boven in een echte royale badkamer kunnen douchen.

Nu, in de nooddouche, is het een probleem als het stukje zeep valt. Met mijn ranke lijf moet eerst het douchegordijn open om te kunnen bukken.

Zwaar aan de vracht

Het was een zware vracht deze keer. Zo een 10 m2 natuursteen voor de badkamervloer en 500 IJsselsteentjes, buitenom alle andere zaken die nog meegingen. Het was goed te voelen met remmen en optrekken, maar uiteindelijk verliep de rit prima.
Men zal zich wel afvragen waarom wij van alles uit Nederland meenemen en niet daar kopen.
Zaak is, dat een aantal dingen niet of slecht te krijgen zijn. Vaak weten wij in Nederland dan een goedkoper adres wat het de moeite van het meenemen waard maakt.
Mooi voorbeeld zijn die IJsselsteentjes. Op een offerte die wij kregen voor het maken van een nieuwe schouw stond een post metselsteentjes. Deze worden achterin de schouw gemetseld.

Prijs: bijna € 700,00! In Nederland kochten wij de steentjes voor € 50,00. Het natuursteen was in Nederland zelfs goedkoper dan de keramiek wandtegels in Frankrijk. Inmiddels ligt de badkamervloer erin, en de IJsselsteentjes wachten op de schouw. Al met al was het 't ritje wel waard.

La poste

In april hebben wij uit nieuwsgierigheid gevraagd, aan iedereen die onze blog volgt, ons een kaartje te sturen daar in Ménessaire.

Natuurlijk heeft niet iedereen dit gedaan, maar diegene die dat deden lieten ons versteld staan.

Geen kaarten van volgers waarvan wij weten dat zij de blog volgen. Maar, zonder namen te noemen onder meer:

Een lieve bekende uit Arnemuiden, Mensen uit Groningen waarvan wij het adres niet hebben, en dan ook geen kaartje terug kunnen sturen. Zij beloven in de zomer eens langs te komen.

De buren uit ons Franse dorp, de overburen uit Middelburg. En, tot op dat moment nog onbekenden die in Faye, vlakbij Cussy en Morvan, een woning kochten.

Inmiddels hebben we kennis gemaakt en elkaars stulp bewonderd. Wat een bijzonder gevoel die kaartjes! Wij hebben iedereen een kaartje terug gestuurd en ook bedankt.

Mocht de post te laat geweest zijn en wij eventuele kaarten gemist hebben.....

Iedereen heel erg bedankt voor de spontaniteit!

Mijmeren..

Ik ben er best wel een beetje trots op, mijn motorverleden.

Niks geen Honda's of Kawasukies. Vanaf het begin reed ik Engels. De eerste was een Matchless 500cc 1 cilinder. Daarna diverse Triumph's, 2x Norton en BSA.

Altijd sleutelen, onderdelen halen uit Luton boven Londen, maar veel vrienden en bekenden opgedaan die dezelfde interesse hadden.

Ik heb toen ook de Triumph-owners-club opgericht met een paar vrienden in Zaandam.

Nu vele jaren later, en motorloos sinds 2 jaar door een ongeluk met mijn Harley, heb ik via internet mijn motorgeschiedenis laten opsturen. Mooie ijzeren platen van Engelse motoren die straks een  plaats krijgen in onze cave in Ménessaire.

Oude trots herleeft...

De ballen....

Pétanque/jeux des boules, een spel dat ouder is dan menigeen denkt.
Waarschijnlijk werd het spel al voor de middeleeuwen gespeeld in Turkije en Griekenland.
Later waaide het over naar het Romeinse rijk, en omdat die Romeinen ook in Frankrijk zaten pikten zij het ook over.
Daarna was het een poosje stil rond het spel, om na de middeleeuwen weer op te duiken.
Machthebbers vonden het maar niets, omdat het te passief was. Zij wilden de gevechten met zwaard meer als spel stimuleren. De kerk ging toen zelfs zover dat zij het verboden. Alleen monniken mochten het spelen in de tuinen van hun klooster. In de 18e eeuw werd het spel in Frankrijk weer populair. De mooie glimmende ballen in zo'n kunststof draagrekje waren er toen nog niet. Eerst werd er nog gespeeld met leren ballen gevuld met zand, later in de 19e eeuw kwamen de gedraaide houten ballen, die afgewerkt waren met ronde kop nagels om te voorkomen dat het hout beschadigde, zogenaamde 'boules cloutées'. Op de bal zit ook een balnummer, geslagen in glimmend messing of brons.
Wij zijn inmiddels de eigenaar geworden van zo een historisch setje...